Złowieszczo brzmiąca nazwa wystarczy by wystraszyć niejednego śmiałka, skrobia modyfikowana jeży włos na głowie konsumentom. Czy jest sens się jej bać?
Wśród dodatków do żywności zajmują symbole od E1400 do E1500, można je spotkać w puddingach daniach typu fix, jogurtach, ketchupie. Przede wszystkim należy obalić mit pokutujący w społeczeństwie – skrobia modyfikowana nie powstaje na drodze modyfikacji genetycznych. Skrobia modyfikowana jest produktem pochodzenia roślinnego, może być produkowana z upraw genetycznie modyfikowanych, jednak sama skrobia pochodząca z upraw niemodyfikowanych genetycznie nie podlega późniejszym modyfikacjom genetycznym. Może być ona spożywana przez wegetarian i wegan.
W produkcji spożywczej wykorzystuje się cztery źródła skrobi (w kolejności od najczęściej wykorzystywanych do modyfikacji chemicznej)
- kukurydza
- ziemniaki
- tapioka
- pszenica
Myśląc o skrobi modyfikowanej trzeba myśleć o całej grupie związków – skrobia może być przecież modyfikowana na różne sposoby. Modyfikacja skrobi natywnej (niezmodyfikowanej) polega głównie na działaniu związkami chemicznymi – dzięki temu do cząsteczek skrobi doczepiają się elementy, które odpowiadają za zmianę jej właściwości. Często wykorzystuje się ją również do zagęszczenia produktu aby dać złudzenie, że jest on bardziej tłusty, lub jako wypełniacz.
Skrobia poddana modyfikacjom to wciąż skrobia, jednak zmieniona w sposób chemiczny. Uzyskuje się dzięki temu specyficzne właściwości. Sztandarowym przykładem są tutaj kisiele które wystarczy zalać wrzątkiem w przeciwieństwie do zwykłego kisielu który należy gotować. Poprzez modyfikację chemiczną skrobia może łatwiej kleikować, inna modyfikacja pozwala na zwiększenie ilości wchłanianej wody, czy mocniejsze pęcznienie skrobi.
Tak naprawdę nie ma się czego bać, skrobia modyfikowana to skrobia zmieniona w sposób który jest nieszkodliwy dla człowieka. Można ją ze spokojem jeść i nie ma sensu wybierać produktów spożywczych pod względem zawartości bądź braku skrobi modyfikowanej.
Fot. Pixabay.com
